بدون سانسور

یه ماه و نیم بود نیومده بودم مشهد . دلم دیگه برای مامانم و بابام و مهدی و بر و بچز, پر می زد . تولد مهدی بهانه خوبی شد واسه اینکه برگردم خونه .

توی قطار با 2 تا دختر فوتبالیست از تیم راه آهن تهران هم سفر بودم که هر دو مشهدی بودند . دو تا دختر 18 , 19 ساله که به نظر فوق العاده می رسیدن . عکسا و مدالاشون رو که دیدم دهنم باز موند . بچه ها با یه مانتو نسبتا بلند و شلوار و جورابایی که تا روی رونشون می یاد و مقنعه و هد بند باید فوتبال بازی کنند و با این وجود توی فیلم بازیهاشون مشخص بود که چقدر با مهارت بازی می کنند .

از یه طرف , جالب این بود که می گفت علی رغم اینکه مجبورن چند ماه تهران بمونند اما فقط ماهی 200 هزار تومان حقوق می گیرند . می گفت یکی از دخترای تیم ملی فوتبال بانوان پاش ضربه خورده و برای عملش باید 2 میلیون و 500 هزار تومان خرج می کرده و فدراسیون هیچ کمکی بهش نکرده . می گفت ساختن یه زمین فوتسال حرفه ای برای بانوان 50 میلیون خرج بر می داره و این یک پنجم قرار داد خیلی از فوتبالیست های آقاست , اما هیچکس حاضر نیست چنین خدمتی به ما بکنه . راستش به نظرم این بچه ها به معنای واقعی کلمه از زن بودنشون دفاع می کنند و برای این کار هم هیچ چیزی رو بهونه نمی کنند. از این به بعد می خوام برم بازیهاشون رو ببینم و تشویقشون کنم .  

 تذکر: تماشای فوتبال بانوان برای همه شهروندان مجازه .

یک ماه ونیم است که از تهران آمدنم می گذرد.

من 24 ساله برای اولین بار از شهرم , خانواده ام , دوستانم و بهترین معلمم, علی طهماسبی دور مانده ام .

یک ماه اول که صرف گشتن پی سقفی گذشت . خیلی هم خوشایند نبود . هر روز از این بنگاه به آن بنگاه دویدن دنبال خانه . تا اینکه تصمیم گرفتم تز مثبت اندیشی را بیازمایم . و اینبار خوب جواب داد . آپارتمان کوچکی در خیابان ویلا پیدا کردیم .

حالا نوبت کار پیدا کردن است .از دو روزنامه اصول گرا و دو شرکت برای روابط عمومی  پیشنهاد کار داشتم . اما من به یک روز نامه تقزیبا اصلاح طلب درخواست همکاری دادم , خوب....  بچه های آن روز نامه گزارش مرا در فایلی به اسم کار آموز زخیره کردند . چاره ای نیست بعد از 6 سال کار کردن تازه باید از صفر آغاز کردن را یاد بگیرم  و مغرور نبودن را .

لوس بودن هایی که لازمه اش زندگی در کنار خانواده است کم کم از یادم رفته . حالا دیگر ادعا نمی کنم که تمام این 24 سال در حال مبارزه برای خواسته هایم بوده ام . خوب می دانم که کل مبارزه ام برای روز نامه نگار بودن بوده . آن هم با پدرم که مرا اندازه تمام دنیا دوست دارد و به خاطر من حاضر است از تمام خواسته ها و ارزش هایش بگذرد و همین الان هم  از حمایت همه جانبه اش استفاده می کنم . تازه فهمیدم مبارزه را در تنهایی و زمانی که حمایتی نداری باید تجربه کنی .

 ولی در مجموع از خودم راضیم . لا اقل هنوز سر سختانه بر این ادعا مانده ام که هر کاری  بخواهم  انجام خواهم داد . تازه من دختر قوی هستم .