بدون سانسور

یه سر رفتم گالری گلستان. در حال حاضر ۱۲ عکس در قطع ۱.۵ در ۲.۵ متر از سری عکس های طبیعت عباس کیارستمی توی این گالری به نمایش گذاشته شده .

تماشای این عکس ها به همراه قدم زدن در خیابان ها و پس کوچه های زیبای دروس حالم رو خیلی جا آورده .

ولی .... ولیش مهمه .  ولی تا الان که ساعت ۵:۳۰ بامداد باشه وقت نکردم گزارش نمایشگاه رو بنویسم و در حال حاضر هم دارم برای یه ذره خواب میمیرم.

دهنم سرویس شد تا به آقای همسر تفهیم کنم که پست قبلی مربوط به اون نبوده . میگن دعوا نمک زندگیه . خدا رو شکر ما که زندگیمون کلا بی نمک . اما وقتی هم هوس نمک میکنیم زندگیمون مثل زوقّس شور میشه .

پ.ن: خودم هم نمی دونم زوقس چیه . اصلا شاید چیزی نباشه . شاید واژه من در آوردی باشه .

حالا گیر میدین ها . منظورم این بود که وقتی دعوامون میشه قاطی می کنیم.

خیلی ظالمی

امروز با دکترافخمی و دکتر محمدی کلاس داشتم و یه خیلی چیز خوب یاد گرفتم. کلی دلم خواست جای یکی از این دو تا باشم. تازه به این شهود رسیدم که اگه علم قدرت آینده نگری بهمون نده , داشتن و نداشتنش خیلی فرقی نمی کنه . راستش از آدم هایی که یه قبرستون اطلاعات و در حقیقت محفوظات دارن اما قد یه راننده تاکسی هم نمی تونند توی رشته خودشون نظر بدن حالم یه جوری می شه.

امروز بعد از کلاسم به این هم فکر می کردم که هیچی قد خوندن کتاب های ارتباطات و یاد گیری روز نامه نگاری و در مجموع پرسه زدن توی وادی رسانه من رو سر کیف نمی یاره ها .

شب که آپاچی اومد بهم گفت :" فردا و پس فردا از صب تا شب کلاس داریم "

تازه صب هم تو تاکسی از رادیو شنیدم  گیلان کلی برف اومده و ...

فکر کن می رفتم رشت و از سرما فریز می شدم . عجب تمدد اعصابی می کردم ها  d:

زهرا جون برام sms  زد که می دونه پست امشبم چیه !

منم واسه ضد حال زدن به زهرا جون , نمی نویسم که امشب رفتیم تئاتر " کشتی شیطان " آتیلا پسیانی رو دیدیم . نمی نویسم که تئاترش خیلی خیلی متوسط بود . نمی نویسم که اما  من از دیدن پسیانی خوشحال شدم . نمی نویسم که هی خواستم بهش بگم خوب آتیلا جان , قربون برم من ,آخه این چه تئاتری بود که تو نوشتی و کارگردانی کردی ؟ نمی نویسم یکی از این دختر جیگرا وقتی داشت از تئاتر می یومد بیرون گفت: " وای چقدر فوق العاده بود , عجب خلاقیتی داشت " و من از این جمله خانم گرخیدم . نمی نویسم  که بعدش با ممد و سمان رفتیم یه دوری بزنیم و توی راه اینقدر خندیدیم که من دلم درد گرفته بود .

نمی نویسم که بعدش من و آپاچی بالاخره "مرثیه ای برای یک رویا " رو دیدیم و من از دیدن این فیلم متاثر و متکثر و متاخر و .... شدم و تصمیم گرفتم به معتاد ها کمک کنم که ترک کنند ! ( نگران نباشید جو گرفته بودم )

خوب ضد حال خوردی زهرا جونم ؟

وسط روز واسه "موسی کو تقی"ها نون ریختم ( ما این کار رو آخر شب ها می کنیم ) . اصلا نمی دونم از کجا سبز شدن و تند تند وسط روز نون ها رو خوردند . منم روی صندلی نشستم و نون خوردنشون رو دیدم . حس زنده بودنشون به من هم منتقل می شد .

چی ؟ موسی کو تقی چیه دیگه ؟ یعنی نمی دونی؟

میگی اسمش قمری ( dove )؟ اسم دیگش یاکریم؟  نه بابا , چی می گی ؟ عجب اشتباهی می کنی. برو الان براشون نون بریز و به صداشون گوش کن. می شنوی دارن می گن : « موسی, کو تقی؟»

 امروز رادیو گوش کردم . مهم نیست ؟ چرا بابا مهمه .  این نوشته ارزش خبری  "عجیب و شگفت آور"  داره . چون تو خونه ما به جز کامپیوتر از هیچ وسیله ارتباطی دیگه ای استفاده نمی شه . به هر حال  تو رادیو یه آقایی با صدای خسته ای داشت می خوند : " امان از این عشق , آخ عزیز فغان از این عشق * که غیر خون جگر ندارد ..."  بعد یه خانم مجری خیلی مودب اومد و پرسید توی سال گذشته چقدر کار خیر انجام دادیم ؟ آخرین کار خیرمون چی بوده ؟ کار خیر یعنی چی و ....

پس از آن به فکر فرو رفتیم ...

اون رژیم که گفتم رو یادتونه؟

دیروز اجراش کردیم . ظهر یه نهار با کلاس , شبیه غذاهای خارجی ها درست کردیم و بدون برنج و نون میل کردیم . شب اونقدر گرسنه بودیم که به در و دیوار چنگ می زدیم . رفتیم سینما و " وقتی همه خوابیم" رو دیدیم. از فیلم چیزی نمی گم فقط همین بس که بیضایی توی این عقده گشایی حرفه ای رید به هیکل روزنامه نگارا .

اما بعدش رفتیم یه جا و من حلیم خوردم و از اونجا هم رفتیم یه جای دیگه و من یه نان یونانی گنده خوردم . خودمم نمی دونم نان یونانی چیه ! یه خمیری بود که توش پر از پنیر پیتزا و کالباس یه جور سبزی بود .

اما موضوع مهم اینه که فکر کنم دیروز که قصد رژیم داشتم , یکی دو کیلویی چاق تر شدم !

داره بارون می یاد . قطرات بارون تند تند می ریزه روی آبشار طلایی که توی حیاط همسایه کناریمونِ . و من با دیدنش ذوق مرگ میشم.

پ.ن: آبشار طلایی اسم یه جور گَل که یکم شبیه یاس . البته از یاس زیباتره واصلا به خوش بویی یاس نیست .

آپاچی جون ؛ دوستم / هم خونم/ هم کلاسم / هم کارم/  هم رازم / هم صحبتم / همدلم / هم  ... بی زحمت خودتو برای یه رژیم خرکی آماده کن

_ آخه اوسکول آدم با مانتو کوتاه "لی کوپر" و شال توری " تی تی" می ره روستا برای مصاحبه؟

_من که نمی خواستم برم مصاحبه . به عنوان یه عروس تازه کلی تیپ زده بودم و داشتم ادای آدم های با شخصیت رو در می آوردم وهی می رفتم عید دیدنی. چه می دونستم وسط راه خواب نما می شم وپیشنهاد می کنم واسه مصاحبه بریم یه روستا . مهدی هم که خدای پایه بودن با منه در آنی و کمتر از آنی پیشنهادم رو می پذیره؟!

_ خوب دکتر جان !!! لباست به درک . قحطی روستا بود که رفتی یه جا که همه کرد زبان بودند و باید خودت رو هفت جر می کردی تا دو کلمه باهاشون حرف بزنی؟

_ اِ خوب من چه می دونستم که مهدی فقط 3 , 4 تا کلمه کردی بلده ؟

_حالا نتیجه؟

_با تمام گاف هایی که دادم همه چیز بر وفق مراده. آخ جونمی جون.

بعد نوشت اول: این مکالمه بین من وخودم بود . هیچ کسی به جز خودم حق نداره این جوری پاچه من رو بگیره.

بعد نوشت دوم: هیچ مصیبتی بالاتر از دید و بازدید های احمقانه ی فامیلی عید سراغ دارید؟